De porro verrekijker

Een vogelaar sleept op een gemiddelde dag een paar kilo aan spullen mee. Prijzige spiegelreflexcamera’s en een smartphone worden anno 2011 als standaarduitrusting beschouwd. Anderen lopen met een telescoop of videocamera en bijna iedereen heeft minstens één veldgids binnen handbereik. Bovendien worden al deze prijzige hulpmiddelen nog eens aangevuld door een flinke voorraad voedsel en drank. Zonder het te beseffen lopen de meeste vogelaars met een uitrusting waar menig commando zwakke knieën van krijgt. Maar.. eigenlijk hebben we maar één ding nodig tijdens het vogelen. En dat is een goede verrekijker. Elke vogelaar heeft er één en je grijpt er als eerste naar wanneer je ‘iets’ niet meteen op naam kunt brengen. De kijker hangt altijd om je nek en is snel met beide handen naar je ogen te brengen. Telescopen en fototoestellen zijn veelal afhankelijk van het statief en moeten eerst worden opgezet. Dit kost de nodige tijd en geen enkele vogelaar wil het risico lopen dat vogel spec., zonder determinatie, de biezen pakt. De meest efficiënte manier om de vogel uit het onbekende te halen is een vluchtige blik door de verrekijker.

 

De Swift Audubon 8.5 x 44

De beginnende vogelaar doet er goed aan om zijn eerste verrekijker bij een optiekspecialist aan te schaffen. Er is buitengewoon veel keus in merk/model en er zijn diverse variabelen die wellicht niet bij je wensen aansluiten. Toen ik (opnieuw) begon met vogelen was de eerste kijker die ik kocht een Bynolyt Stork 10×42. Ik ging er van uit dat een dakkant kijker de successie van de porro kijker moest was. In de winkel kon ik namelijk amper een porro kijker vinden en de specificatie van mijn oude vertrouwde kijker (7×50) was blijkbaar verleden tijd. Men had de verrekijker vast opnieuw uitgevonden. Na een uurtje testen, kwam ik uit op de Bynolyt Stork. Het beeld was scherp en vooral het design sprak me erg aan. Modern, donkergroen en geen poespas. De topmodellen van Swarovski, Leica en Zeiss waren in verband met hun prijs niet voor mij weggelegd. Inmiddels ben ik anderhalf jaar verder en heb ik de Stork uitgebreid getest. Het is een prima kijker voor de beginnende vogelaar en hij presteert op alle fronten een dikke voldoende. Het gebruiksgemak viel me echter wel tegen. De kijker ligt mij simpelweg niet lekker in de hand. Ik ben twee meter lang en mijn handen zijn nogal groot. Dit maakt het scherpstellen met een dakkant kijker vaak een probleem (ook bij de topmodellen). Mijn vingers reiken al snel over het scherpstelmechanisme waardoor ik een onnatuurlijke hoek moet maken. Tijdens een ‘normale waarneming’ is dit geen probleem maar het wordt vervelend wanneer de vogel snel voorbij schiet of zeer bewegelijk is. In het veld kwam ik er achter dat het lokaliseren van een vogel met 10x vergroting voor mij problematisch is. Vooral zonder referentiekader (bladerdak) kan dit frustrerend zijn. Maar ik moet bekennen dat andere vogelaars dit redelijk snel onder de knie krijgen.

Oftwel.. het werd tijd voor een andere kijker. Dit keer had ik gelukkig meer tijd om me te verdiepen in de materie en daarbij is het afstruinen van diverse fora is een goed en leuk begin. Zowel het forum van waarneming.nl en birdforum.net biedt voldoende stof om over na te denken. Gebruikers posten vaak hun ervaring met een specifiek model en zijn daarbij meestal eerlijker dan menig verkoper. Een ander goed startpunt zijn de testresultaten van de Twentse Vogelwerkgroep. Op deze fora leerde ik al snel dat het porro model helemaal niet tot het verleden behoorde en mijn keus viel op de Swift Audubon 8,5×44. Er zijn hele volkstammen die zweren bij deze kijker en men noemt het ook wel ‘the poor mans Swarovski’. Na wat aanmoedigende woorden en een geweldige deal besloot ik de kijker te kopen. Het viel me meteen op dat het beeld stukken scherper is dan bij de Stork. Het scherpstellen gaat een stuk soepeler en achteraf blijft het scherpstelmechanisme van de Stork toch redelijk stroef te lopen. Het wieltje van de Audubon laat zich gemakkelijk draaien en door het porro model hoef ik me geen onnatuurlijke houding meer aan te nemen. Een andere verademing was het afspeuren van een plas. Ik kon plots met een enkele blik meter plas afspeuren in plaats van meter per meter. Vooral op een koude dag als deze is dat een groot pluspunt. Het grootste verschil zit hem echter in de weergave van de kleuren. Bij mijn Stork moest ik de vogel in het beeld centreren om alle kleuren duidelijk te krijgen omdat de kleuren aan de rand van de lenzen veranderde. Dit heb ik nooit heel bewust gemerkt maar na een dag met de Audubon valt dit opeens op. Vanmiddag had ik een groepje staartmezen in beeld en ik zag plots de paarsachtige glans zoals ik die in het boek vaak heb gezien. Het enige nadeel wat ik vandaag aan de kijker heb ondervonden is dat het model kouder aanvoelt. Maar het verschil in contrast en bruikbaarheid is levensgroot. Met deze kijker kan ik jaren verder en nu begint de zoektocht naar een nieuwe telescoop. Maken ze die ook in porro?

ps. de jaarlijst staat op 89. Vandaag is er scholekster, slobeend en bergeend bijgekomen. Verder vandaag een dobberende Pontische meeuw gedetermineerd en genoten van de vele brilduikers en een twee vrouwtjes nonnetjes. Een geslaagde dag!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s