Een lang weekend Zeeland

Het gebeurt me slechts een paar keer per jaar dat ik letterlijk het hele weekend kan vogelen. Van vrijdag tot zondag non-stop vogels! Je bent buiten zolang het licht is en in de avond praat je elkaar bij onder het genot van een hapje en drankje. Het is de tijd voor sterke verhalen en de kenmerken van zeldzaamheden worden uitvoerig besproken. Je weet immers nooit wat de volgende dag je brengt. Aangezien ik het Dutch Birding vogelweekend helaas moest overslaan, keek ik er ontzettend naar uit om met VWG Losser naar Zeeland te vertrekken. Afgelopen weekend was het eindelijk tijd om bosjes te kloppen en de zee af te speuren. In totaal zijn er die dag zeven auto’s vol vogelaars vertrokken. We moesten voor vertrek intekenen op het aantal soorten dat we zouden zien. Bovendien kreeg elke auto een naam toegekend. Dit natuurlijk om de onderlinge competitie aan te wakkeren. Ons team kreeg de naam de Speurhonden en ik had van alle deelnemers ingetekend op het hoogst aantal soorten, 149. Afgelopen vrijdag vertrokken we om 06:00 uur uit Oldenzaal maar de telling ging pas in over de IJssel.

149 soorten in november is bijzonder lastig. Maar ik had er vertrouwen in omdat we op volle sterkte in Zeeland waren. Bovendien waren er in de weken/dagen ervoor met enige regelmaat bijzondere soorten gemeld. Er werd soms wat lacherig gedaan over mijn schatting maar het moest gaan lukken. Op de heenweg hebben we slechts één tussenstop gemaakt. De meeste Twentenaren komen niet dagelijks in de Biesbosch en zodoende de ideale tussenstop om de Cetti’s zanger op de lijst te krijgen. Na een kleine wandeling door Polder Maltha konden we deze prachtige soort bijschrijven. De eerste ‘leuke’ soort was binnen en we werden nog even opgehouden door waterpieper en een slechtvalk. Voor ons was het echter tijd om door te rijden. De dag ervoor waren er namelijk nog een aantal interesse soorten gemeld die we absoluut moesten zien. Zo reden we eerst naar de plek waar de woestijntapuit moest zitten. Op de desbetreffende plek hing echter een dikke mistbank en deze zonaanbidder was niet van plan zichzelf te laten zien in deze barre omstandigheden. Het was sowieso nog spannend of de vogel nog wel tp zou zijn aangezien het een kraakheldere nacht was geweest en tapuiten graag in dergelijke nachten doortrekken. Na een kleine teleurstelling besloten we om eerst maar eens verder te rijden. Er was genoeg te ontdekken.

Prachtige Paarse strandloper

Ons volgende doel was de Amerikaanse smient. Hier moesten we nog een flink eind voor rijden en door een stomme fout zaten we ook nog eens een eiland te ver. Na een omleiding van een dikke honderd kilometer stonden we eindelijk te zoeken naar de Amerikaan. Maar dat was minder makkelijk dan ik had verwacht. Op foto’s had ik al gezien dat er veel smienten aanwezig waren maar deze aantallen op een simpel akkertje had ik niet verwacht. Na een kleine twintig minuten werden we getipt door een Belg. De vogel bevond zich 100 meter naar rechts tussen het gras. De hele tijd voor niets gezocht maar alle kenmerken van de smient waren in ieder geval weer als hernieuwd. Helaas werden we op hetzelfde moment gebeld door een ander team. De woestijntapuit werd weer gezien en ze hadden de vogel in de kijker. Stress! We hadden de dwaalgast nog niet gevonden en ik was niet van plan om nog een keer heen en weer te rijden. Bovendien had ik er al bijna 400 kilometer opzitten en binnen slechts 2 uur zou het pikdonker zijn. Maar dit was het keerpunt van het weekend. Het geluk heeft ons vanaf dat moment alleen nog maar toegelachen. We vonden de Amerikaanse smient tussen het hoge gras. We konden enkel zijn kop zien omdat er een Indische gans met zijn dikke kont voor ging zitten. Maar gelukkig was de determinatie rond en vertrokken we met een glimlach richting de woenstijntapuit.

De tapuit werd door het andere team strak in de gaten gehouden. Bij aankomst sprongen we uit de auto en we konden meteen door de telescoop van de anderen kijken. De woestijntapuit was binnen! Wat een prachtige vogel. Deze vogel komt hoogstwaarschijnlijk uit de regio van Kazachstan omdat de populatie in Noord-Afrika standvogels zijn. Het vogeltje heeft dus een flinke rit achter de rug. En wij maar klagen over die 400km in de auto.. aanstellers! De mistbank van die ochtend was vertrokken de vogel liet zich prachtig zien. Trots stond het vogeltje op de dikke bulten klei om zich heen te loeren. Eén van de lokale vogelaars kreeg plots de melding dat er een zwarte zeekoet werd gezien op de Brouwersdam. Na kort overleg bleek al snel dat wij deze soort niet gingen missen en we konden achter de ‘locals’ aanrijden. Na een korte springt over het strand kon ik mijn derde nieuwe NL soort van de dag bijschrijven. Het was geen geweldige waarneming maar het was overduidelijk een zwarte zeekoet. De zon ging onder toen we terugliepen over het strand een prachtige afsluiter van de eerste dag.

Woestijntapuit in het zonnetje

Dankzij een uitstekende nachtrust stonden we in alle vroegte te popelen om te vertrekken. Ons team werd aangesterkt door een tweetal ogen en het werd tijd om zelf op zoek te gaan naar iets bijzonders. We gingen echter eerst nog even langs de grote geelpootruiter. De vogel was natuurlijk nog aanwezig en werd vergezeld door een tweetal zwarte ruiters en omringd door waterrallen. Een goed begin van de dag. Tijd om zelf op pad te gaan.. op dat moment kwam er echter weer een Dutch Bird alert binnen. Bruine boszanger bij Ouddorp. Niet voor iedereen een nieuw soort maar wel voor mij. Daar ging ons geweldige idee om zelf op zoek te gaan. Eenmaal aangekomen waren we niet de enige zielen die smachten naar het geluid van een braamsl.. ik bedoel bruine boszanger. Het skulky vogeltje had al een tijd niets meer van zich laten horen. Ons geduld werd flink op de proef gesteld maar plots begon het ‘smakken’. Helaas maar twee keer maar het stond op tape! Even later schoot de bruine boszanger op een meter afstand verder de bosjes in en liet zich nog twee keer horen. Dat was het laatste wat van het vogeltje werd gehoord.

Een klein uur later zaten we op de Brouwersdam. Hier zagen we middelste zaagbekken, roodkeelduikers, kuifduikers, roodhalsfuut, blauwe kiekendief, slechtvalk, geelgors, topper, geoorde futen, sneeuwgorzen, zwarte zee-eend, grote zee-eend, jan van gent en werden we verrast door een kleine jager die een grote stern lastig viel. Voor ons binnenlanders een waar spektakel. Andere leuke soorten in het weekend waren kleine zilverreiger, paarse strandloper, oeverpieper, ruigpootbuizerd en kuifaalscholvers.  Het was ook bijzonder om in november zowel zwartkop als tuinfluiter te zien. Uiteindelijk zijn er 158 soorten gezien. Meer dan iedereen had verwacht. Een bijzonder geslaagd weekend en met vier nieuwe NL soorten staat de teller op 290. November is niet de meest ideale maand om te gaan vogelen maar met enthousiasme en discipline kun je een heel eind komen! De meer dan potentiële steppekiek die op de laatste dag net achter de dijk verdween moet ik maar snel zien te vergeten.

De foto’s zijn gemaakt door Wim van der Woning. Hij heeft een site waar je zijn prachtige foto’s kunt bekijken, namelijk: http://wvdw.jalbum.net/. Er volgen nog meer foto’s van het weekend.

Grijze zeehond, Brouwersdam

Grote geelpootruiter - Colijnsplaat

Kleine jager

Sneeuwgors

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s