Wind, wind en nog eens wind

Hierbij een korte update omdat ik mijn tijd voor Slagpen momenteel vul met het schrijven van een review voor de nieuwe Eden kijker. 31 maart stond al een tijd in agenda aangezien we hadden afgesproken om met twee vogelaars uit een ver verleden te gaan trektellen. De laatste keer dat ik ze had gezien was meer dan 15 jaar geleden. De weersverwachtingen waren niet positief. Harde wind uit het noord-westen betekent over het algemeen weinig vogels. Ondanks deze verwachtingen begon de dag meer dan uitstekend.

We waren vroeg vertrokken zodat we bij zonsopgang al aanwezig waren in Engbertsdijksvenen. Bij aankomst begon het ritueel van de installatie. Fototoestellen werden klaargelegd. Telescopen werden op de juiste hoogte gezet en de geluidsapparatuur werd op standby gezet. Ondanks de prachtige dagen van de afgelopen tijd was het weer erg onvriendelijk. Een gure wind en geen teken dat de zon zou doorbreken resulteerde al snel in handschoenen en muts. Maar tijdens de installatie werden we plots verrast door een geluid dat we te weinig horen. Gelukkig was het karakter van het geluid zo typerend dan de determinatie al snel rond was, velduil! Een zeldzame soort voor Twente die elk jaar wel ergens opduikt maar je moet er tegenaan lopen. Zelf had ik de vogel nog nooit horen roepen maar helaas riep de vogel te kort voor een geluidsopname. Bovendien was de afstand te groot en de wind te sterk. Spijtig maar eigenlijk is klagen na een velduil not done.. dus ik laat het hierbij.

Een kleine tien minuten later vlogen er een tweetal ringtails langs. Net op tijd aangezien de twee bekenden uit het vorige millennium net aan kwamen lopen en de vogels over de horizon zagen vertrekken. Het was niet te merken dat er vijftien jaar geen contact was geweest. Het was zoals vanouds.. gezellig. De rest van de dag bracht voornamelijk wind. Door de keiharde wind was er nauwelijks trek qua aantallen maar we vermaakten ons prima met een aantal leuke soorten. Zomertaling en fitis waren nieuw voor mijn jaarlijst (totaal 158) en een groep pijlstaarten passeerden de telpost zoals alle vogels dat horen te doen. De trek van kramsvogel en koperwiek was duidelijk begonnen omdat er meerdere groepen laag over het veen vlogen op weg naar het noorden. Een smelleken en een slechtvalk hadden duidelijk hetzelfde idee en gingen ook richting noord. De wind was duidelijk te hard voor het kleine zangspul en de enige zanger die zich niet uit het veld liet slaan was de witte kwikstaart. Aan het eind van de dag vonden we na wat zoekwerk de lokale klapekster die met veel acrobatiek bovenin de boomtoppen bleef te zitten. Met een verwaaid hoofd liepen we om 12:00 uur terug naar de parkeerplaats. Het begin van de ochtend werd helaas niet overtroffen maar met een velduil in de pocket gingen we moe en voldaan terug naar huis.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s