Ringen in de mist

De titel doet vermoeden dat ik hieronder een spannende roman ga schrijven. Maar dat ga ik jullie besparen. Vanochtend was het de bedoeling duizenden vogels op trek te noteren. Maar Nederland onder de IJssel was gehuld in een dikke laag mist. In het Haaksbergerveen was het zicht maximaal vijftien meter. Ergens in het gebied zat een beflijster te roepen maar ik kon de zwarte vogel niet vinden. Na slechts enkele minuten besloot ik de telling te staken en naar het Ringstation in Overdinkel te rijden.

In het Ringstation stond de houtkachel al te gloeien en werden koolmezen voorzien van metaal . De totale vangst van die dag is hier te vinden. Zwartkoppen vind je in oktober nauwelijks meer in het veld. Maar diverse ringstation blijven tot eind oktober nog zwartkoppen ringen. Een van de gevangenen zwartkoppen was een 1kj man met een ring uit Brussel. De Belgen hebben de vervelende eigenschap hun ringen vol met tekst te stampen. Zelfs mét loep zijn deze ringen lastig te lezen.

De rest van de ochtend bracht veel koolmezen. Helaas geen buitenlanders. Het mooie aan ringen is dat je zelfs gelukkig wordt van de minder zeldzame soorten. De grote zwarte ogen van een roodborst of de kleine vleugels van een winterkoning. Elk detail is zichtbaar als je een vogel in de hand houdt. De vogels krijg je niet zomaar in de hand. Voor de beginnende hand kost het moeite een vogel uit het net te halen. Het gaat me gelukkig steeds beter af. Aan pimpelmezen waag ik me nog niet. Die zijn zo agressief dat ze alleen maar verder in de war komen. Doe mij maar roodborsten en zwartkoppen. Die liggen rustig in het mistnet en kennen de meerwaarde van hun tijdelijke vangst voor de wetenschap.

Ringstation vangen veel soorten door ze te lokken met het afspelen van geluiden. Sommige soorten als kruisbek laten zich niet lokken maar anderen weer wel. Zo draait men op het ringstation met enige regelmaat het geluid de bladkoning af. Net na mijn arriveren hoorde ik een bladkoning die zachter was dan het geluid van de boxen. Maar ik dacht er weinig van. De kenmerkende roep klonk opnieuw toen ik een roodborst uit de netten haalde. Voorzichtig vroeg ik of het geluid op pauze kon. Dit bleek geen probleem en binnen vijf minuten was stil. De bladkoning liet zich vanuit de mais een aantal keer prima horen. Helaas zou de vogel die dag niet in de netten vliegen. Hopelijk blijft de vogel hangen en vliegt deze aankomend weekend alsnog de netten in. De laatst gevangen bladkoning op Ringstation Overdinkel werd drie dagen later en duizend kilometer verder opnieuw in Frankrijk geringd. Wat een avontuur voor een vogel van nog geen 10 centimeter.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s