Ontdekking ruigpootuil

Dinsdagavond lag ik met een goed boek op de bank. Na een dag met veel reistijd én file zou ik voor niemand de bank afkomen. Tot mijn telefoon ging en ik enige tijd later in een duister bos mijn oren stond te spitsen. De ambiance was creepy. Laaghangende mist, oude grafstenen en roepende uilen in elke hoek van het bos. Maar zelfs een spontane verplaatsing van een grafsteen had me niet uit het bos verjaagd. Het doel was de eerste ruigpootuil voor de provincie Overijssel!

Eerder die avond werd ik gebeld door Vincent de Lenne. Hij achtte de kans groot dat er een ruigpootuil in het bos zat. Mijn eerste reactie was ongetwijfeld “dat meen je niet – het is november”. En zijn reactie was vast “dat weet ik”. Maar zonder aarzeling vertrok ik richting het bos. Vincent kent zijn uilen en alles wat afwijkt, is het rijden waard. Onderweg gingen de mogelijkheden door mijn hoofd. Zou het toch een bosuil zijn? Deze heeft namelijk een roep die erg lijkt op ruigpootuil. Maar die roep is wellicht nog zeldzamer dan de ruigpootuil zelf. De diesel spoot door de motor, ik miste de afslag en ontweek een steenmarter. Op de plek van bestemming stond Vincent klaar en bracht het ‘goede’ nieuws. De vogel had niet meer geroepen sinds ons gesprek. Van de achterbank greep ik de geluidsapparatuur en we liepen als de bliksem het bos in. 

De mist liet het licht van de maan nauwelijks door. Langzaam maar zeker zagen onze ogen meer contouren in de duisternis. Er begon een steenuil te roepen. Maar het geluid hield niet lang aan. Waarschijnlijk aangewakkerd door angst voor de buren (familie bosuil). Het duurde inderdaad niet lang voor de bosuilen begonnen te roepen. Maar daar was ik niet de bank voor afgesprongen. We besloten verder te lopen en daar gebeurde iets wat je helaas maar één keer in je leven kan meemaken. Mijn eerste ruigpootuil van Nederland zong zijn lied. De vogels in Drenthe had ik nooit bezocht omdat ik ervan overtuigd was de soort in Twente te vinden. Mijn geduld werd eindelijk beloond. De opname hieronder maakte ik gedurende de hele avond. De vogel liet zich redelijk horen maar een wachttijd van drie kwartier was niet ongewoon.

In mijn enthousiasme gooide ik de vogel op twee regionale whatsapp groepen, Twente en Overijssel. Mijn batterij was echter bijna op en het werd moeilijk om mensen te bereiken. Na enkele belletjes en wat berichten stonden we diezelfde avond met een groep van maximaal tien mensen te genieten van de eerste twitchbare ruigpootuil van Overijssel. Het biotoop past echter totaal niet bij de soort. Het ontbreekt er aan spar en zomereik heeft de overhand. Maar alle Nederlandse spechten broeden er dus er zijn ongetwijfeld leegstaande nesten van zwarte specht.

The day after
Na een goede nachtrust begon de dag vroeg. Als adviseur heb ik het geluk vanuit huis te werken en dat zou deze ochtend goed uitkomen. Het nieuws had zich in de avond en nacht als een vuurtje onder vogelaars verspreid. In de ochtend had ik overleg met de werkgroep ruigpootuil. Er werd besloten om de informatievoorziening tot een minimum te beperken. Ingevoerde waarnemingen werden automatisch onder embargo gezet en er ging nog geen piep uit via DB. Bij Staatsbosbeheer werd de optie voor een excursie neergelegd. Tijdens dit proces werd ik echter door meerdere mensen gebeld met 1) felicitaties 2) de vraag naar de locatie. Zij hadden gehoord dat er een excursie zou komen. Hoe men aan mijn nummer kwam wilde men niet delen en dat maakte het voor mij makkelijk om het gesprek af te kappen. Later op dag werd duidelijk dat SBB enthousiast was over de excursie. Er ging een piep uit en het nieuws mocht verantwoordelijk verspreid worden onder het eigen netwerk.

’s Avonds om 20:00 uur hadden bijna honderd vogelaars zich verzameld. Waarschijnlijk drukker dan op een gemiddelde zondagochtend. Na een paar korte Twentse huisregels vertrokken we richting het bos. Daar stonden we keurig in een rij te luisteren of de ruigpootuil zou roepen. Hierbij wil ik nogmaals mijn complimenten uiten naar alle bezoekers. Ik heb nog nooit zoveel mensen, anderhalf uur lang niets horen zeggen. 

De ruigpootuil werkte echter niet mee. Momenteel gaan er geruchten dat alle waarnemingen van de 13e niet betrouwbaar zijn. Dit is naar mijn mening niet juist. Zelf heb ik de vogel drie keer (zacht) horen zingen. Dit alles met bevestigende en knikkende bezoekers naast me. Dat de vogel erg zacht zong is een feit. Ook de lokatie van de vogel was net als op de 12e niet exact vast te stellen. Voor een relatief klein bos klonk de vogel bijzonder ver weg. Na mijn vertrek tegen 22:15 is de vogel opnieuw gehoord. Bovendien is na het vertrek van alle bezoekers het geluid nog hard gehoord door een van locals (vanuit zijn tuin). Er gingen zelfs geruchten dat er twee vogels tegen elkaar in aan het roepen waren. Dit laatste berust op een misverstand. De ruigpootuil is inmiddels ingediend bij de CDNA met de opname die op de 12e is gemaakt.

Zoektochten in het voorjaar hebben me geen zeldzame uilen opgeleverd. Wellicht is het wijs ook laat in het jaar te zoeken? Ik ken weinig tot geen mensen die dan naar uilen zoeken. Wie weet levert het nog meer zeldzame uilen op.

Mijn geluidsopname sluit af met twee korte piepjes. Ik had geen idee door wie of wat ze werden gemaakt. Na contact met enkele kenners lijkt dit geluid ook van de ruigpootuil te komen. Zekerheid is er niet maar dat  zou betekenen dat de vogel op de 12e op slechts enkele meters van ons af heeft gezeten. De piepjes waren namelijk erg zacht en dichtbij. Vanavond gaan we weer luisteren. Hopelijk zit deze ruige ontdekking er nog.

Advertenties

Een gedachte over “Ontdekking ruigpootuil

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s