Een droomsoort rijker – Sperweruil!

Er zijn van die soorten waarvan je hoopt dat je ze ooit zult zien. De sperweruil was zo’n soort voor mij. Jaren terug maakte ik een afspraak met mezelf dat ik voor deze soort sowieso zou rijden. Ik ben geen fanatieke twitcher maar deze soort zou ik nimmer/nooit missen in ons kikkerlandje. Er zijn vogelaars die intensief hebben gevogeld in Noord-Amerika, Scandinavië of Finland zonder een blik te werpen op deze parel van een uil. Toen de vogel vroeg in de avond werd gemeld via de whatsapp groep greep ik mijn autosleutels en vertrok richting Zwolle.

U leest het goed: Zwolle! Niet op Texel, een ander ver eiland of ergens in godverlaten Zeeland (met alle respect voor die aardige Zeeuwen). Zwolle ligt voor mij aan de andere kant van de provincie en zonder file is het een rit van een uur. Het was echter een lang uur. Onderweg naar een nieuwe soort rijdt iedereen te langzaam. 79km per uur op een 80 weg voelt als 60km per uur. Gelukkig weet ik mij prima te beheersen tot de dame in de routeplanner vertelt dat het nog slechts vijf minuten rijden is. Dan begint bij mij de stress. Wellicht komt het door haar woordkeus. Wie gebruikt er in hemelsnaam het woord ‘slechts’ als je nog vijf minuten moet rijden voor de uil der uilen! Onderweg werden de Overijsselse vogelaars uitstekend op de hoogte gehouden door de herontdekker van de vogel (Jasper Zoeter). Maar al die berichten van “vogel is uit beeld” – “is weer gevonden” – “de duisternis ingevlogen”, zorgen spontaan voor grijze haren. Eenmaal aangekomen bleek dat ik aan de verkeerde kant van het spoor stond. Gelukkig werd ik opgevangen door twee vogelaar. Ze lieten me de vogel kort zien, in de zak!

De stress was er af maar een betere blik moest volgen. Een andere droomsoort, de geelsnavelduiker, zag ik begin 2013 ook al waardeloos. Dat zou me niet nog een keer gebeuren. Via de whatsapp kreeg ik al door dat de vogel het best te zien was bij de BP. Daar leek de brandstof tijdelijk gratis. Tientallen auto’s stonden geparkeerd en de nieuwe toestroom kreeg keurig een plek toegewezen. Om me heen was het een feest van herkenning en de eerste vijf minuten was het vooral handen schudden. De vogel was immers uit beeld maar zou ongetwijfeld snel weer op dé paal verschijnen. En niets was minder waar. Plots zat de vogel op nog geen dertig meter op een spoorpaal om zich heen te loeren. Of er muizen liepen weet ik niet maar aan vogelaars ontbrak het niet. Kreten van blijdschap werden geuit en omhelzingen/high fives volgden elkaar in rap tempo. Schijnbaar was ik niet de enige die de eerste vogel: 1995 in Limburg, en de tweede vogel: 2005 Drenthe – niet had gezien. Na een kort bezoek van de politie, de brandweer en de pers besloot ik terug te rijden. Veel van de laatkomers heb ik helaas gemist.

Een bijzonder feit is dat de eerste melding al op 12 november was. Het was toen nog een vage claim (via via). Toen er gisteren opnieuw een sperweruil werd ingevoerd is men gaan zoeken. Bovendien wil ik hier nog eens uiten dat het terugvinden van een uil in het duister een top-prestatie is! Als we terugkijken naar de datum: 12 november, dan zien we dat op die dag tevens de ruigpootuil werd gevonden. Twee zeldzame uilen op dezelfde dag in dezelfde provincie. De prijs voor beste ‘nachtelijke vogelkijk provincie 2013’ gaat naar…. Overijssel!

Met dank aan Jaap Denee voor het gebruik van zijn foto’s. Al zijn foto’s zijn via deze link te bekijken.

Advertenties

Een gedachte over “Een droomsoort rijker – Sperweruil!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s