Mijn eerste bladkoning in de handen

Gisteren konden jullie al lezen dat er opnieuw een bladkoning rondom het Ringstation te Overdinkel zat. Het lijkt een jaarlijks ritueel te worden. De soort blijft echter zeer zeldzaam in Overijssel en Twente. Het lijkt erop dat de ringstations de grootste kans op een dergelijke kleine knaller maken. De soort blijft altijd een feest. Gisteren vertrok ik als tevreden man van het ringstation maar in de laatste zin van de vorige post verraadde ik al een stukje ongenoegen. De bladkoningen rondom het ringstation worden namelijk gevangen als ik er niet ben.

Vanochtend was ik samen met mijn vriendin en dochter aan het genieten van een goed ontbijt. Het ontbijt was bijna op en ik maakte me klaar om Liselot (mijn dochter) naar de oppas te brengen. Telefoon…. wie belt er zo vroeg? Familie of een vogelaar. Gelukkig het tweede! Het was Leo van het Ringstation Overdinkel. Als hij belt dan staat er een foto van een bladkoning in beeld. Zo heeft elke vogelaar in mijn contactlijst een eigen soort bemachtigd. “Goedemorgen ik heb de bladkoning gevangen!” – “Dat meen je niet” – “Jawel”. Na wat kort overleg besloot ik de rit van tien minuten niet te maken. De oppas van mijn dochter wachtte en het zijn de offers die je als vader van een jonge dame nou eenmaal maakt. Gelukkig voor mij luister ik in de auto voornamelijk naar radio 1. Na slechts enkele meters rijden, vertelde een charmante stem dat er tien kilometer file op de A35 tussen Enschede en Almelo stond. Yes! Zonder verder na te denken belde ik Leo om te vragen of de vogel nog in het zakje zat. Na een bevestigend antwoord keerde ik het stuur en stond binnen tien minuten met Liselot bij Leo in de schuur. Daar hing een geel zakje met daarin een kleine koning. De bladkoning.

Tot 1967 was de bladkoning een dwaalgast in Nederland en veel andere omringende landen. De soort duikt echter steeds vaker op. Dit heeft een aantal redenen. Zo is er objectief vastgesteld dat de soort algemener is geworden in de taiga van Siberië (broedplaats) en is de kennis die vogelaars hebben van de soort enorm toegenomen. Het bekende roepje is bijzonder makkelijk onder de knie te krijgen en onmiskenbaar (verwarring Humes bladkoning daargelaten). Want ondanks de kwalitatieve vooruitgang in optiek wordt het gros van de bladkoningen gevonden op basis van zijn roep. En dat is niet zo vreemd als je kijkt naar de afmetingen van deze bijzonder kleine vogel.

Onze bladkoning woog 7,3 gram. Dat is gezond voor een bladkoning. Zeker in combinatie met een vetgehalte van 2. Na het meten van de vogel blaas je de buikveren opzij. Op deze manier kun je met het blote oog vaak beoordelen hoeveel vet een vogel heeft. De huid van de buik is namelijk doorzichtig en het vet is geel. Het vetgehalte wordt met de code “0” geen vet tot en met “5” flink vet geregistreerd. Onze bladkoning had een vleugellengte van 59mm. Waardoor het hoogstwaarschijnlijk een mannetje is. Aan de staartpennen te zien is het een volwassen exemplaar maar daarbij houd ik nog even een slag om de arm. Het gebeurt immers niet elke dag dat je een bladkoning op basis van detailkenmerken probeert te classificeren. Oftewel, aan echte ervaring ontbreekt het bij mij nog met deze soort.

Met alle dank aan het ringstation Overdinkel. Het ringstation draait volledig op basis van vrijwilligers. Mocht u een donatie willen doen dan kan dat natuurlijk. U kunt dan op deze link klikken. Schroom niet op te schenken. Het stelt ons in staat verder onderzoek te doen en data te verzamelen die helpt in de bescherming van soorten waarvan u en de volgende generatie nog lang wilt genieten.

Tot de volgende keer – keep on birding!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s