Opnieuw een waterspreeuw in Twente

Het jaar is al bijna weer voorbij. Een jaar waarin ik helaas weinig tijd heb gemaakt om vogels te kijken. Tijdens het typen van de tekst besef ik direct dat ik een ‘goed voornemen’ voor 2016 in de smiezen heb. Morgen is het 1e kerstdag en niet lang daarna gaat er andermaal voor miljoenen euro’s vuurwerk de lucht in. Op het werk zijn we de laatste taken aan het afronden. De dag begint met een spannend gesprek bij één van mijn grootste opdrachtgevers. Om 07:45 sta ik keurig voor hun deur in Enschede en het gesprek loopt beter dan verwacht. We gaan in ieder geval met een beter gevoel de kerstdagen tegemoet dan het V&D personeel. Naar mijn volgende afspraak kijk ik sinds het moment van plannen uit. Om 09:50 zie ik vriend, bioloog en vogelaar Marc op het parkeerterrein van de schaatsbaan van Enschede. Hij is voor de feestdagen in Nederland en we spreken voor de tweede keer af om te genieten van de buitenlucht. Tijdens ons eerste ‘uitje’ troffen we weinig vogels maar gelukkig wel een verzameling boskrekels (nimfen) op de Sallandse Heuvelrug. Door het gebrek aan tijd en vervoer kozen we dit keer voor het Kristalbad.

Pont

Het Kristalbad ligt naast het Twente stadion tussen de steden Enschede en Hengelo. Het gebied kent net zoveel problemen als de club die er naast voetbalt. In de opstartfase werkte het retentiegebied niet naar behoren en was slachtoffer van slecht management. Het was de bedoeling dat de waterstand om de zoveel uur zou wisselen maar dat gebeurde, na een spectaculaire opening met champagne in een overdekte tent met een live band, niet meer. Het plan was omvangrijk en er werden ‘topsoorten’ aangekondigd. Op de informatie-borden schittert nog steeds de kleine ijsvogelvlinder al is die er nog nooit gezien. Ooit werd er een zwarte stern gezien door een medewerker van Landschap Overijssel en plots werd er geïnvesteerd in nestvlotten. Dat de zwarte stern nooit aansluiting zou vinden in het gebied werd over het hoofd gezien. De nestvlotten dreven twee weken later in de hoek van een plas waar de meerkoeten er dankbaar gebruik van maakten. Gelukkig gaat het vandaag de dag een stuk beter. Alleen die verrekte lisdodde wil maar niet groeien. Maar genoeg geklaag van iemand die zelf geen kaas gegeten heeft van landschapsbeheer. De keuze op het gebied was gevallen omdat we op zoek waren naar Pontische en geelpootmeeuwen. Die eerste vonden we snel. Het was praktisch de eerste vogel die we in de kijker kregen. Een grote meeuw kwam aanvliegen en viel meteen op door de lichte ondervleugels en het het donkere oog. Toen deze eenmaal ging zitten en konden we rustig door de telescoop naar de kenmerken kijken. Pont!

We liepen verder en zochten bij het kijkscherm naar de wijnrode bosbekerzwammen maar die waren verweerd en onherkenbaar. De rijkdom aan paddenstoelen in het gebied was naar een minimum gedaald door de neerslag van de afgelopen dagen. We liepen van Enschede naar Hengelo en stonden bij de laatste plas aan de kant van Hengelo even stil. Er kwam een kleine vogel aanvliegen die ons beide in eerste instantie liet denken aan beflijster. Een donkere vogel met een zeer witte bef/keel. De vogel kwam dichterbij en probeerde tevergeefs naast de waterkant te landen. Waterspreeuw! Wellicht schrok de vogel van ons enthousiasme want de vlucht werd omgedraaid, versneld én verhoogd. Een gave waarneming maar er stond nog niets op de gevoelige plaat. Dat is met een soort als waterspreeuw wel zo prettig. Marc hoopte op een zwartbuik aangezien hij in zuid Duitsland tussen de roodbuiken woont en ik hoopte natuurlijk op een roodbuik. De waterspreeuw vloog naar noord-west en ik had een vermoeden waar de landing zou plaatsvinden. Aan de kant van Hengelo stroomt het water van het Kristalbad in de Berflobeek en dat gaat met een flinke vaart. Het water klotst en spat via keien naar beneden en het was de plek waar ik al jaren een waterspreeuw had verwacht. Maar al die teleurstelling stroomde via de keien de Berflobeek in toen ik een waterspreeuw hoorde zingen. Het was opnieuw raak in Twente en het is mijn tweede waterspreeuw in het mooiste stukje land van Nederland. In februari 2012 zat er een exemplaar bij Oldenzaal. Die was toentertijd nog net niet handtam. Het exemplaar van vanmiddag was echter verschrikkelijk schuw. Dankzij Marc hebben we nog aardige bewijsplaten van het spektakel maar de vogel is slecht te benaderen. Bij benadering stopte de waterspreeuw onmiddellijk met foerageren en klom snel een paar stenen omhoog om beter zicht te krijgen. Na twee á drie stappen vloog de vogel op om vervolgens op mysterieuze wijze te ontsnappen aan onze kijkers. De zwartbuikwaterspreeuw heeft over het algemeen weinig vrees voor mensen. De roodbuik is meer schuchter maar dit sloeg alles. We stonden op een dikke 40 meter afstand en dat was zijn grens. Maar je hoort ons niet klagen met dit geweldige cadeau voor kerst! Gelukkig zijn er anderen die de vogel nog hebben gevonden maar ook dit bleek een ware zoektocht te zijn. Zo zie je maar weer dat je zelfs in de winter gewoon nog tegen spannende dingen aan kunt lopen. Happy birding en fijne feestdagen!

cmp_IMG_0927 cmp_IMG_0929 cmp_IMG_0936

Advertenties

Een gedachte over “Opnieuw een waterspreeuw in Twente

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s